Natychmiast: Brak reakcji → zaalarmować zespół/numer alarmowy, polecić przyniesienie defibrylatora. Brak prawidłowego oddechu → rozpocząć uciśnięcia klatki piersiowej 30 : 2. Przerwy możliwie najkrótsze.
Jakość uciśnięć klatki piersiowej
| Parametr | Wartość docelowa |
|---|---|
| Miejsce uciskania | środek klatki piersiowej (dolna połowa mostka) |
| Głębokość | 5–6 cm |
| Częstotliwość | 100–120 /min |
| Relaksacja | pełna, ręce pozostają na klatce piersiowej |
| Stosunek | 30 : 2 – z rurką dotchawiczą lub SGA uciśnięcia ciągłe + 10 oddechów/min (SGA z przeciekiem: powrót do 30 : 2) |
| Przerwa przed wyładowaniem | możliwie najkrótsza (< 5 s), uciskać dalej podczas ładowania |
| Zmiana ratownika | co 2 min (przy każdej analizie rytmu) |
Przebieg – cykle 2-minutowe
| Do defibrylacji (VF / VT bez tętna) | Nie do defibrylacji (asystolia / PEA) | |
|---|---|---|
| Analiza rytmu | co 2 min | co 2 min |
| Defibrylacja | 1 wyładowanie, natychmiast kontynuować RKO | – |
| Adrenalina 1 mg | po 3. wyładowaniu, następnie co 3–5 min | możliwie najwcześniej, następnie co 3–5 min |
| Amiodaron | 300 mg po 3. wyładowaniu, 150 mg po 5. wyładowaniu (alternatywa: lidokaina 100 mg / 50 mg) | – |
Dawki amiodaronu zależą od łącznej liczby wyładowań (3 lub 5) – niezależnie od tego, czy migotanie komór utrzymuje się, czy nawraca.
Jeśli zatrzymanie krążenia jest obserwowane na monitorze (np. w pracowni hemodynamiki), a defibrylator jest natychmiast dostępny, przy początkowym VF/pVT można wykonać do trzech wyładowań w szybkiej sekwencji. Dla określenia czasu podania adrenaliny i amiodaronu ta seria trzech wyładowań liczy się jako jedno wyładowanie.
- 1 mg i.v./i.o.[1]co 3–5 min · 0,1 mg/ml (1 mg + NaCl 0,9 % do 10 ml) · = 10 ml
Podawać po rozcieńczeniu: 1 ml adrenaliny 1 mg/ml + 9 ml NaCl 0,9 % = 10 ml (0,1 mg/ml) – 1 mg = 10 ml, następnie przepłukać NaCl 0,9 % (ChPL). Tak samo ampułkostrzykawki 1 mg/10 ml. Rytm nie do defibrylacji – jak najszybciej. Rytm do defibrylacji – po 3. wyładowaniu.
- 300 mg i.v./i.o.[1]po 3. wyładowaniu · 50 mg/ml (3 ml = 150 mg) · = 6 ml
- 150 mg i.v./i.o.[1]po 5. wyładowaniu · 50 mg/ml (3 ml = 150 mg) · = 3 ml
Decydująca jest łączna liczba wyładowań (utrzymujące się lub nawracające VF). Trzy kolejne wyładowania (seria) w zatrzymaniu krążenia u pacjenta monitorowanego, które wystąpiło w obecności świadków, liczą się jako jedno wyładowanie.
Defibrylacja
- Dwufazowa (prostoliniowa lub wykładnicza ścięta): 1. wyładowanie co najmniej 150 J.
- Dwufazowa pulsacyjna: 1. wyładowanie 130–150 J (według ERC 2025 najlepiej również tu co najmniej 150 J, ponieważ kształt fali zwykle nie jest oznaczony na urządzeniu – przestrzegać zaleceń producenta podanych na urządzeniu).
- Jeśli wyładowanie jest nieskuteczne, a urządzenie na to pozwala: zwiększyć energię kolejnych wyładowań. Zalecane ustawienie urządzenia nieznane: najwyższa energia dla wszystkich wyładowań.
- Oporne migotanie komór (utrzymujące się po 3 wyładowaniach): sprawdzić prawidłowe położenie elektrod, wybrać maksymalną energię, następnie rozważyć zmianę wektora (elektrody przednio-tylnie).
- Podwójna sekwencyjna defibrylacja (drugie urządzenie, przednio-bocznie + przednio-tylnie): według ERC 2025 nie rutynowo – problemy praktyczne z dwoma urządzeniami, ograniczone dowody, badania w toku. Pierwszeństwo mają kontrola elektrod i zmiana wektora; ILCOR 2025 uznaje ją za możliwą do rozważenia po ≥ 3 wyładowaniach (słabe zalecenie, dowody niskiej pewności) – nie jest to postępowanie standardowe.
Dostęp naczyniowy i drogi oddechowe
- Najpierw dostęp dożylny; doszpikowy, jeśli i.v. nie udaje się szybko (w ciągu 2 prób).
- Drogi oddechowe stopniowo: worek samorozprężalny z maską → nadgłośniowe urządzenie do udrażniania dróg oddechowych (preferowane SGA drugiej generacji z nienadmuchiwanym mankietem żelowym, zgodnie z lokalnym protokołem) lub intubacja – intubacja tylko przy wysokim odsetku powodzeń (> 95 % w ≤ 2 próbach) i przerwie w uciśnięciach < 5 s.
- Kapnografia (krzywa) obowiązkowa: położenie rurki, jakość uciśnięć, nagły wzrost etCO₂ jako wskazówka ROSC (nie przerywać uciśnięć wyłącznie z tego powodu – tylko łącznie z innymi objawami, takimi jak przytomność, celowe ruchy, krzywa ciśnienia tętniczego). Samo niskie etCO₂ nie jest kryterium zakończenia resuscytacji.
- Podczas resuscytacji możliwie najwyższe stężenie tlenu.
Odwracalne przyczyny – „4H i 4T”
| 4H | 4T |
|---|---|
| Hipoksja | Tamponada osierdzia |
| Hipowolemia | Toksyny (zatrucie) |
| Hipo-/hiperkaliemia, zaburzenia metaboliczne | Thrombosis – zakrzepica (wieńcowa, płucna) |
| Hipo-/hipertermia | Tension pneumothorax – odma prężna |
Ultrasonografia przyłóżkowa (POCUS) w poszukiwaniu przyczyny tylko przez osoby doświadczone i bez dodatkowych przerw. Rozważyć pozaustrojową RKO (eCPR) jako postępowanie ratunkowe u wybranych pacjentów, gdy postępowanie konwencjonalne zawodzi, a system jest dostępny – pomyśleć o tym wcześnie.
Po ROSC – wartości docelowe
| Obszar | Cel |
|---|---|
| Oksygenacja | SpO₂ 94–98 % (gdy tylko pomiar jest wiarygodny); unikać hipoksemii i hiperoksemii |
| Wentylacja | Normokapnia (PaCO₂ 35–45 mmHg) |
| Krążenie | ciśnienie skurczowe > 100 mmHg lub MAP > 60–65 mmHg |
| Temperatura | aktywnie zapobiegać gorączce: ≤ 37,5 °C przez co najmniej 72 h u pacjentów nadal w śpiączce |
| Diagnostyka | 12-odprowadzeniowe EKG (w razie potrzeby powtórzyć); przy utrzymującym się uniesieniu ST pilna koronarografia (ewentualnie PCI) |
